BETONOWE POTWORY

23 sierpnia w budynku Bibliotechu odbył się wernisaż wystawy Betonowe Potwory, prezentującej 18 autorskich plakatów przedstawiających stadiony Europy Wschodniej. Wernisaż poprzedził wykład badaczek z Katedry Historii Architektury Sztuki i Techniki dr inż. arch. Jadwigi Urbanik oraz dr inż. arch. Marty Rudnickiej-Bogusz, pt.: Krajobraz nowoczesnych osiedli – nie tylko prefabrykacja.

 

 Pierwsze osiedla mieszkaniowe dla nowej klasy społecznej – klasy robotniczej – pojawiły się w XIX wieku, jako osiedla patronackie budowane przez fabrykantów dla pracowników zakładów przemysłowych (na przykład osiedla Kruppa w Essen).

Jednak początek nowoczesnych osiedli to okres międzywojenny, kiedy to pracowano nad właściwymi parametrami takich zespołów mieszkaniowych. W Niemczech zajmowało się tym Państwowe Towarzystwo Badawcze do spraw Ekonomiki w Budownictwie i Mieszkalnictwie. W Stanach Zjednoczonych Clarence Perry wskazywał właściwe cechy zespołu budynków, które pozwoliłyby nazwać go osiedlem, to znaczy „jednostką sąsiedzką”.

Jednak to właśnie w Europie wybudowano najwięcej osiedli nowego typu. W Niemczech Berlin i Frankfurt nad Menem stały się poligonami doświadczanymi nowego budownictwa mieszkaniowego. Podejmowano pierwsze próby prefabrykacji, które miały przyspieszyć budowę domów. Jednak to nie wielkoformatowe elementy wykonane wcześniej w fabrykach domów, decydowały o właściwych cechach zespołów mieszkaniowych. Jakość osiedla zależy od wielu czynników – skali, urbanistyki, formy domów, usług podstawowych itd.

Powojenne realizacje polskie bazowały na tych osiągnięciach. Rozwijały się jednak w niezwykle trudnych warunkach ekonomicznych (przy braku wykwalifikowanej siły roboczej oraz niedostatkach materiałowych) i politycznych. Problem nie leżał jednak w samej stylistyce: architekci współpracowali z plastykami, ozdabiając budynki np. mozaikami czy wytycznych do projektowania, które zakładały kompletne wyposażenie osiedli w usługi. Ingerencja decydentów politycznych i centralnie sterowana gospodarka, działająca np. poprzez normatywy, kładły się cieniem na realizacjach osiedli, choćby nawet optymalnie zaprojektowanych, czego dowodem np. Katowicka Superjednostka.

Problem tzw. „brzydkiego starzenia” architektury z tamtego okresu nie dotyczy jedynie realizacji polskich i w ogromnym stopniu wynika ze społecznego postrzegania budynków powstałych w okresie PRL oraz swoistego przyzwolenia na ich dewastacje ze względu na okres ich powstania.

Drugie życie koszar. Jak może wyglądać?

Rozmowa z dr inż. arch. Martą Rudnicką-Bogusz z Wydziału Architektury PWr: Jeśli nie znajdziemy nowych funkcji dla dawnych obiektów koszarowych, to podupadną i zostaną rozebrane, a w ich miejsce wyrosną kolejne osiedla albo galerie handlowe. Jeśli jednak nowa funkcja w takim miejscu zostanie wprowadzona zbyt agresywnie, straci ono swoją wartość historyczną i stanie zwykłą wydmuszką. Dlatego potrzebujemy podręcznika rewaloryzacji takich zespołów, by później nie żałować tego, co straciliśmy – przekonuje dr inż. arch. Marta Rudnicka-Bogusz z Wydziału Architektury PWr.

Link do pełnej wersji artykułu:

https://pwr.edu.pl/uczelnia/aktualnosci/drugie-zycie-koszar-jak-moze-wygladac-11283.html

Grant NCN dla dr inż. arch. Marty Rudnickiej-Bogusz, badaczki w Katedrze Historii Architektury, Sztuki i Techniki

Narodowe Centrum Nauki ogłosiło laureatów kolejnych edycji konkursów Opus, Sonata i Preludium. Wśród nich znalazła się dr inż. arch. Marta Rudnicka-Bogusz, naukowiec i wykładowca w Katedrze Historii Architektury, Sztuki i Techniki, z tematem: „Architektura i urbanistyka XIX i XX-wiecznych zespołów zabudowy wojskowej na obszarze północnej i zachodniej Polski: typologia, stylistyka, możliwości użytkowania i rewaloryzacji zespołów”. Gratulujemy!

Wyróżnienie dla Profesor Barbary Widery, badaczki w Katedrze Historii Architektury, Sztuki i Techniki

Komitet Architektury i Urbanistyki PAN w konkursie o Nagrodę imienia Marka Witruwiusza przyznał wyróżnienie za pracę habilitacyjną „Proces kształtowania relacji z naturą w architekturze współczesnej” Profesor Barbarze Widerze, naukowcowi i wykładowcy w Katedrze Historii Architektury, Sztuki i Techniki. Gratulujemy!

Rekrutacja 2018/2019 na studia magisterskie II stopnia: kierunek Architektura i Urbanistyka, specjalność Architektura i Ochrona Zabytków.

Ruszyła rekrutacja 2018/2019 na studia magisterskie II stopnia:

kierunek Architektura i Urbanistyka,

specjalność Architektura i Ochrona Zabytków.

Zapraszamy na spotkanie informacyjne: wtorek, 15.01.2019, 11.30, sala 108, budynek E5

(ul. Rozbrat 7, 50-317 Wrocław).

www.facebook.com/pg/AiOZ.PWr.

Katedra Historii Architektury, Sztuki i Techniki zaprasza na seminarium

KATEDRA HISTORII ARCHITEKTURY, SZTUKI i TECHNIKI

Zaprasza na seminarium

dr hab. inż. Marka Gosztyły, prof. uczelni

Zabudowa przyrynkowa miasta Rzeszowa

Seminarium odbędzie się w dniu 11.12.2018 r.

o godz. 11,00  w Sali 108.

 

Katedra Historii Architektury, Sztuki i Techniki Zaprasza na Seminarium

KATEDRA HISTORII ARCHITEKTURY, SZTUKI i TECHNIKI

Zaprasza na seminarium

Prof. Małgorzata Chorowska

Mgr inż. arch. Paweł Rajski

Mgr inż. arch. Paweł Żmuda

Postępy w rewitalizacji zamku na Ostrowie Tumskim we Wrocławiu.

Realizacja i perspektywy.

Spotkanie w dniu 27.11.2018 r. o godz. 11,00, miejsce: krypta kaplicy p.w. św. Marcina, Wrocław,

ul. św. Marcina

Katedra Historii Architektury, Sztuki i Techniki Zaprasza na Seminarium

Katedra Historii Architektury, Sztuki i Techniki

zaprasza na seminarium

dr inż. arch. Teresy Dziedzic

pt.: Zamki i ich cienie – Ostróda

w dniu 06.11.2018 r. o godz. 11:00 w sali 108 E5

KATEDRA HISTORII ARCHITEKTURY, SZTUKI I TECHNIKI ZAPRASZA NA SEMINARIUM

KATEDRA HISTORII ARCHITEKTURY, SZTUKI I TECHNIKI

ZAPRASZA NA SEMINARIUM

dr inż.arch. Aleksandry Marcinów

Temat: Bodo Ebhardt i jego zamki.

Seminarium odbędzie się  12.06.2018r  (wtorek)

godz. 11:00 sala 108 bud. E-5

ZAPRASZAMY

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że odszedł ŚP Profesor Stefan Müller

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 28 lutego 2018 roku odszedł

 ŚP Profesor Stefan Müller

Wybitny teoretyk architektury, twórca i nauczyciel akademicki, pedagog, mistrz wielu pokoleń architektów.

Jego odejście jest niezwykle bolesną stratą dla społeczności akademickiej i środowisk twórczych Wrocławia.

Stefan Janusz Müller urodził się 15 maja 1934 roku we Lwowie. W trakcie studiów podjętych w roku 1951 na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej rozpoczął, w roku 1954, pracę we wrocławskim „Miastoprojekcie”, jako, kolejno, asystent Romana Tunikowskiego – uczestnicząc w projektowaniu placu Tadeusza Kościuszki, projektant – w latach 1954-64, oraz – generalny projektant – w latach 1974-78. W maju 1959 roku ukończył studia magisterskie. Pracę dyplomową p.n. Kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Częstochowie wykonał pod kierunkiem Profesora Andrzeja Frydeckiego.

Od samego początku swej działalności twórczej wiąże pole zawodowe architekta-projektanta i urbanisty z bardzo szeroką refleksją teoretyczną oraz, w konsekwencji, pracą pedagoga. Pracę naukową rozpoczął w roku 1967, początkowo jako asystent Profesora Andrzeja Frydeckiego w Katedrze Architektury Monumentalnej Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej, później zaś jako adiunkt. W roku 1971 obronił rozprawę doktorską. W roku 1972 rozpoczął pracę na stanowisku adiunkta w Instytucie Historii Architektury Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej, w którym prowadził działalność naukową i dydaktyczną, aż do przejścia na emeryturę w roku 2005. W roku 1997 został mianowany profesorem nadzwyczajnym Politechniki Wrocławskiej.

Szczególny obszar zainteresowań Profesora stanowiły interakcje architektury współczesnej z pejzażem kulturowym i kontekstem historycznym, i po wtóre splot relacji zachodzących między kulturą, sztuką i architekturą. W granicach tego pola usytuowana jest szeroko rozumiana ochrona zabytków. Położył wielkie zasługi przy tworzeniu na Wydziale Architektury specjalności Ochrona Zabytków.

Profesor Stefan Müller prowadził, w trakcie swej pracy pedagogicznej, szereg przedmiotów projektowych i teoretycznych o charakterze autorskim, cechujących się wybitnie intelektualnym charakterem.  Należą do nich, między innymi, Historia Architektury Polskiej po 1944 roku, Architektura Symboliczna, Projektowanie architektoniczne, Współczesna forma w krajobrazie, Wybrane zagadnienia architektury aktualnej, w końcu – reaktywowana przez Profesora po wielu latach Architektura monumentalna. Jego działalność pedagogiczna była głęboko doceniana przez studentów, zaś prowadzone zajęcia cieszyły się ogromną popularnością.

Dorobek twórczy Profesora Stefana Müllera jest olbrzymi i budzi głębokie uznanie. Jest autorem stu trzydziestu ośmiu projektów architektonicznych, w tym około pięćdziesięciu zrealizowanych, trzydziestu prac konkursowych, z których wiele zostało nagrodzonych i wyróżnionych. Wiele z nich odzwierciedla, bądź stanowi reperkusję, podejmowanego przez ich Autora szerokiego dialogu ze sztuką, ze szczególnym podkreśleniem sztuki konceptualnej. Dialog ten, odzwierciedlony w autorskiej ideiArchitektury Intencjonalnej, realizował się, między innymi, w dwu wrocławskich interdyscyplinarnych Międzynarodowych Wystawach Architektury IntencjonalnejTerra 1 i Terra 2, cieszących się wręcz entuzjastyczną recepcją.

Profesor Stefan Müller był ich pomysłodawcą, twórcą i komisarzem. Działania te ucieleśniają się zarówno w projektach intencjonalnych (chociażby Terra X), jak i w pracach teoretycznych Autora, stanowiąc w konsekwencji osnowę jego pracy pedagogicznej.

Profesor Stefan Müller był, począwszy od roku 1959, aktywnym członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich, Stowarzyszenia Urbanistów Polskich oraz Komisji Urbanistyki i Architektury oddziałów PAN we Wrocławiu i w Krakowie. Dwukrotnie był prezesem Oddziału Wrocławskiego SARP. Pełnił funkcje przewodniczącego Kolegium Sędziów Konkursowych SARP w latach 1967-82, członka zarządu Głównego SARP oraz Zespołu Koordynacyjnego Zarządu Głównego SARP w latach 1970-81. Był również członkiem Rady Programowej czasopisma „Architektura”, Ośrodka Sztuki Biura Wystaw Artystycznych, Rady Muzealnej Muzeum Architektury we Wrocławiu, Społecznego Komitetu Panoramy Racławickiej we Wrocławiu oraz Komisarzem Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA. W latach 1990-1992 sprawował urząd Architekta Miasta Wrocławia i Dyrektora Wydziału Architektury i Geodezji Urzędu Miejskiego Wrocławia.

Profesor Stefan Müller – mistrz i wychowawca wielu pokoleń architektów jest jedną z tych osób, dzięki którym macierzysty Wydział Architektury oraz Instytut Historii Architektury Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej uzyskiwały wyjątkową dystynkcję wśród innych, nie tylko polskich, szkół architektury.